„Prawo karne przyszłości”

Książka Kamila Mamaka nie jest opowieścią z dziedziny futurologii czy science fiction. Jest o rzeczywistości, która dzieje się tu i teraz, choć jeszcze za przyciemnionymi oknami laboratoriów i uniwersyteckich pracowni – tak o książce Prawo karne przyszłości pisze prof. Włodzimierz Wróbel z Uniwersytetu Jagiellońskiego. 



Właśnie przeglądam swój egzemplarz Prawa karnego przyszłości.

Książka składa się z esejów oraz ilustracji urozmaicających lekturę. Autor nie unika odwoływania się do literatury naukowej, ale czyni to z umiarem tak, że odesłania bibliograficzne nie przytłaczają całości tekstu. Jest to oryginalnie wydana, ciekawa praca, która może zainteresować każdego.

Kliknij, aby pobrać fragmenty książki udostępnione przez wydawcę.

Autorem jest Kamil Mamak, doktorant z Katedry Prawa Karnego UJ. Ilustracje i opracowanie graficzne książki wykonał Bartosz Mamak, doktorant Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu.

Skuteczna ekspertyza w sprawie zaostrzenia kary za wypadek drogowy

Ekspertyza przygotowana 9 lutego 2017 r. przez Dogmaty karnisty i Adriana Dudę z Uniwersytetu Jagiellońskiego wpłynęła na prace sejmowej Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach. 

Na posiedzeniu 8 marca 2017 r. Komisja poprawiła przepis zaostrzający karę za spowodowanie ciężkiego wypadku drogowego, zgodnie z rekomendacją przedstawioną w ekspertyzie.

Chodzi o zaprojektowany przez Ministerstwo Sprawiedliwości art. 178 § 1a k.k., który miał otrzymać brzmienie:
W wypadku określonym w § 1 w stosunku do sprawcy, który popełnił przestępstwo określone w art. 177 § 2, dolna granica ustawowego zagrożenia wynosi 2 lata pozbawienia wolności.
Razem z Adrianem Dudą wskazywałem, że twórca projektu nie zdaje sobie sprawy z konsekwencji uchwalenia art. 178 § 1a k.k. w zaproponowanym przez siebie kształcie. W rezultacie nowelizacja mogła doprowadzić do wielu niespójności i komplikacji interpretacyjnych, ponieważ nie byłoby wiadomo, czy wskutek jej wejścia w życie zmienił się także charakter prawny obowiązującego art. 178 § 1 k.k.

Szerzej opisywałem tę kwestię na Dogmatach – kliknij, aby zapoznać się z argumentami.

W ekspertyzie wysłanej do Sejmu pisaliśmy:
Stanowczo rekomendujemy zmodyfikowanie zaproponowanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości treści art. 178 § 1a k.k. i nadanie temu przepisowi następującego brzmienia: „Skazując sprawcę, o którym mowa w § 1, za przestępstwo określone w art. 177 § 2, sąd orzeka karę pozbawienia wolności w wysokości nie niższej niż 2 lata”. [...]
Zgodne z zasadami prawidłowej legislacji było również inne rozwiązanie, o którym pisaliśmy w ekspertyzie:
Zasugerować można także innego rodzaju rozwiązanie, a mianowicie nowelizację wyjściowego art. 178 § 1 k.k. w kierunku nadania mu następującego brzmienia: „Skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo  określone w art. 173, 174 lub 177 znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, a w wypadku przestępstwa określonego w art. 177 § 2 w wysokości nie niższej niż 2 lata, do górnej granicy tego zagrożenia zwiększonego o połowę”. W tym ujęciu zbędne byłoby tworzenie nowej jednostki redakcyjnej oznaczonej jako art. 178 § 1a k.k.
M. Małecki, A. Duda, Opinia do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, druk nr 1231, Sejm VIII kadencji, przygotowana w ramach prac Krakowskiego Instytutu Prawa Karnego
Na posiedzeniu Komisji w dniu 8 marca 2017 r. poseł Andrzej Matusiewicz zgłosił poprawkę do projektu ustawy. Wniósł o zrezygnowanie z projektowanego art. 178 § 1a k.k. i zmianę brzmienia art. 178 § 1 k.k., który został jednomyślnie przyjęty przez Komisję:
Skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo określone w art. 173, art. 174 lub art. 177 znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, a w wypadku przestępstwa określonego w art. 177 § 2 w wysokości nie niższej niż 2 lata, do górnej granicy tego zagrożenia zwiększonego o połowę.
Sprawozdanie Komisji, druk nr 1343
Brawo! To zdecydowanie lepsza decyzja, zgodna z naszą rekomendacją.

Poniżej przedstawiam pełne uzasadnienie zgłoszonej poprawki, zaprezentowane przez posła Matusiewicza podczas obrad Komisji. Skądś znam te argumenty :)